OKUYUCU MEKTUBU

Pazartesi, 05 Şubat 2007

Bugün sizinle zaman zaman olduğu gibi yine bir okuyucumun mektubunu paylaşacağım. Ancak, okuyucum adının verilmesini istemediği için burada sadece tam metnine yer vereceğim.

OKUYUCU MEKTUBU

Sayın Baykız,

Yazılarınızı sık sık internetten takip ediyorum. Size başımdan geçen bir olayı anlatmak istiyorum. Ben, 1 çocuk annesi çalışan evli bir bayanım. Oğlum, o zaman 9 yaşındaydı. Ben ve eşim çok yoğun bir tempoda çalışıyorduk. Çocuğumu sabah okula eşim bırakıyordu. Akşam servis eve teslim ediyordu. Ama ben ve babası evde olmuyorduk.

Bu yüzden O da, eve girer gibi yapıp aslında dışarı gidiyormuş. Komşularımızdan birinin bu olay dikkatini çekmiş. Akşam bize söyledi Babasıyla biz de para vermeme cezası verdik. Artık kaçmıyordu. Ancak yavaş yavaş çocuğumda bir agresiflik, bir tahammülsüzlük sezdim, bazen de içe dönüklük yaşıyordu. Biz de eşimle karar verdik. Ona arkadaş olsun diye bir yardımcı aramaya başladık. Sonunda İzmir'den yeni gelmiş 50 yaşlarında bir bayanı bana tavsiye ettiler, ben de hemen işe aldım.

Bu bayan çalışmaya başladıktan beş gün sonra oğlumun, çantasından para alıp cebine koyarken yakaladığını söyledi. Ama ben başta buna inanmadım, çok tepki gösterdim. Nasıl olurdu da bu kadar bolluk içerisinde yaşayan oğlum, bu çirkin hareketi yapardı.? Acaba kadın mı yalan söylüyordu? Sanırım yüz ifademden anladı ve kadıncağız kibarca: İnanın yalan söylemiyorum” dedi. Oğlumu sorguya çektim inkâr etti. Ne yapacağımı bilemedim, ancak içimden bir ses bu olayın peşini bırakmamı söylüyordu. Yardımcı kadınımız bir ay sonra bu olayın yenilendiğini söyledi. Bunun üzerine, bir akşam orta yere para koydum ve beklemeye başladım, gerçekten de oğlum sessiz sessiz geldi ve parayı aldı. Hemen koşup hırpalamaya başladım, o sırada yardımcım elimden tuttu ve “gel kızım bak ben çocuğun dilini yeni yeni anlamaya başladım. Bu çocuk anne ve babasına hasret kalmış, ilgisizlikten yapıyor” dedi.

“Ama ne yapabiliriz ki? Ona iyi bir gelecek hazırlamak için çalışmak zorundayız” dedim. “Para her şeyin çaresi değil, ne olursa olsun çocuğuna bir anne ve baba sevgi ve şefkatini göstermelidir” dedi.

Daha sonra bir çocuk psikologundan yardım aldık. Şimdi oğlum derslerinde çok başarılı, bizimle sürekli diyalog içerisinde.

İşte size anlattığım bu hikayeyi tüm anne ve babalar ibretle okusun istedim. Umarım mektubuma yer verirsiniz. Size şimdiden teşekkür eder, başarılarınızın devamını dilerim.

Okuyucuma bu mektubu için çok teşekkür ediyorum. Gerçekten dikkatli bir şekilde okunması gerekir. Bence de evlatlarımızın sosyal yaşamda bir birey olduğu ve her türlü insani duyguların aşılanmasına ihtiyacı olduğunu unutmamak gerekir.

YELDA BAYKIZ

GEMLİK/BURSA

Okuyan: 1201

Yorumlar

Lütfen yorumunuzun yazının konusu ile alakalı olmasına dikkat edin. Kişisel hakaret içeren yorumlar silinecektir. Reklam amaçlı yorumlar silinecektir. 'Gönder' düğmesine basmadan önce yeni bir güvenlik kodu üretmek için tarayıcınızın Yenile düğmesine basın. Yukarıdaki durum yanlış güvenlik kodu girildiği durumlarda geçerlidir.
İsim:
E-posta:
Web sayfası:
Başlık:
BBCode:
Yorum:
Güvenlik kodu:*
	Ek yorumlar konusunda bana e-posta aracılığı ile ulaşılmasını istiyorum.

< Önceki		Sonraki >

[ Geri ]